VW T4 camper

Wat begon als tectyleren, werd een complete redding

Deze VW T4 camper uit 2006 kwam bij mij binnen voor een tectylbehandeling. Zoals altijd begon ik met grondig schoonmaakwerk, want een goede bescherming vraagt om een schone en eerlijke ondergrond.

Tijdens dat schoonmaken werd duidelijk dat de bus meer nodig had dan alleen een beschermlaag. Corrosie had op veel plekken zijn werk gedaan: de laadvloer, de dorpels en instappen, de kriksteunen, de bumper- en trekhaakbalk, de wielkasten en wielschepranden, de veerschotels en de chassisbalken. Met elk onderdeel dat ik losmaakte, kreeg ik een vollediger beeld van wat deze bus echt nodig had.

Doorgeroeste laadvloer van de VW T4 bij binnenkomst

Lassen in een camper gaat niet zomaar. Met de inbouw erin kon ik nergens veilig bij, dus moest alles eruit. Het complete interieur, op het dashboard na.

Dat was een interessante en dagenlange klus op zichzelf. Pas daarna kon het echte werk beginnen.

De omvang was al een uitdaging. Maar het zwaarste was dit: alle dragende delen van de constructie waren verrot. Dan is dit geen cosmetisch werk meer, maar een kwestie van veiligheid.

Veel kon ik herstellen. Wat niet meer te redden was, heb ik zelf gemaakt. Dit is er allemaal aangepakt:

De laadvloer
De bevestigingspunten van de schotbalken, links en rechts
De veerschotels links en rechts, nieuw gefabriceerd
De constructieve chassisbalken
De wielschepranden en wielkasten, links en rechts
Het subframe, vervangen
De instappen bij de schuifdeur, de bestuurder en de passagier
De dorpels aan de binnenzijde
De kriksteunen, links en rechts
De trekhaak- en bumperbalk, nieuw gefabriceerd

Een dragend onderdeel zelf maken begint niet bij het staal, maar bij de maatvoering. Meten, meten en nog eens meten. Alleen dan past het straks precies en doet het wat het moet doen.

Voor structurele delen gebruik ik minimaal 1,5 tot 2 mm staal. Daarna gaat het stap voor stap: zetten op de zetbank, uitknippen, boren, lassen en kloppen. Geen snelle oplossing, wel een onderdeel dat weer jaren mee kan.

Het verschil is het best te zien aan de laadvloer. Vergelijk hem met de foto van na het lassen.

Een project van deze omvang vraagt om een eerlijke afweging. Ik begrijp goed dat veel vakgenoten bij een bus in deze staat zouden adviseren om er niet aan te beginnen. Dat is ook een verantwoord advies: de tijd en de kosten van zo'n restauratie staan op papier lang niet altijd in verhouding tot de waarde van de auto.

Toch heb ik ervoor gekozen om het wel te doen. Natuurlijk omdat het mij werd gevraagd, maar ook omdat de emotionele waarde van deze bus mij raakte. Of een auto de moeite waard is, bepaalt uiteindelijk de eigenaar. Die waarde zit niet altijd in het metaal, soms juist in de herinneringen.

Ik werkte aan dit project als zzp'er, ingehuurd door een zakelijke opdrachtgever. De restauratie heb ik zelfstandig gedragen, van de eerste schoonmaakbeurt tot de oplevering.